Hitler VIII

Onderweg kwam ik Chillie tegen, de hond van de meest luie van de Gooische Meisjes.

'Hey Chillie' zeik ik, en raakte met mijn rechtervoet de grond een paar keer lichtjes aan om af te remmen.

'Yo!' zei Chillie.

'Je bent een beetje uit de richting' zei ik hem.

'Chill' zei Chillie.

'Nee, dat is helemaal niet chill. Je moet terug naar het Gooi, die kant op' wees ik hem de weg, en fietste verder. Stopte na een tijdje bij de Appie en zette mijn fiets neer.

Toen ik mijn fiets op slot deed las ik op de glazen buitenkant: 'Ontdek de lolbroeken van het dierenrijk'. Deed mijn fiets op slot, en dacht: kwam eigenlijk voor iets anders.

Eenmaal binnen stond ik na de boter, kaas en eieren het langst te dralen bij de snoepafdeling. Ik kon maar niet beslissen wat ik zou beslissen. Keuzestress, je zou jezelf er bijna door ophangen. Uiteindelijk koos ik voor weerwolvendrop. Het leek mij wel leuk om op die manier toch nog iets mee te krijgen van die godvergeten lolbroeken van het dierenrijk. Daarna even snel afrekenen met de cassière, zonder scrupules overigens.

Automatisch liep ik daarna door naar de advertenties. Er is er maar eentje enigszins opmerkelijk deze keer.

                                        'Aangeboden: hulp in de huishouding.

                                        Beste toekomstige werkgever.

                                        Het spreekt vanzelf dat het mij aan motivatie niet ontbreekt 
                                        om er iets goeds van te maken'.

Nou, dacht ik, als het zo vanzelf spreekt, waarom schrijf je het dan op. Verdomme.

Chagrijnig door deze zoveelste zinloze zin die ik in mijn leven tegenkwam, haastte ik mij naar mijn fiets om zo snel mogelijk aan deze vermaledijde wereld te kunnen ontsnappen.

Thuis in mijn grot, ver van de ellende genaamd 'De Maatschappij' schreef ik een nieuw gedichtje, vol van nijd, duisternis en alles waar ik verder goed slecht in ben (lees: naargeestigheid).

Het gedichtje ging als volgt:

                                        Hey Kniesoor,

                                        Knorrepot

                                       Wat is jouw

                                       Oneindig fatalistisch lot

                                       Amor fati

                                      Weetjewel.

                                      Ach man,

                                    Loopt toch naar de HEL

Ja, het was me het dagje wel.

Toen belde ik Ringo op.

Liet 'm eerst één keer overgaan.

RIIIIIIIIIING.

Daarna legde ik snel neer.

© Jiska de Vries 2012