Hitler IV

'Jawel' zei ik.

'Kijk, mensen denken dat het over muziek gaat, maar...'

'Maar?' vroeg Ringo.

'Maar dat is dus een dekmantel voor nazistische propaganda' zei ik, met lichte triomf.

'Serieus?' vroeg Ringo naar de bekende weg.

'Serieus'.

'Hoe ben je daar dan achter gekomen?' vroeg Ringo.

'Goed tussen de regels doorlezen' zei ik, en zag mijn huisje al in de verte opdoemen.

'We zijn er bijna'.

Zwijgzaam liepen we verder. Ik dacht nog wat verder na over de Hitlerkrant. Het is toch eigenlijk te gek voor woorden, dacht ik, dat zo'n verderfelijk blaadje onze jeugd met hun onschuldige jonge zieltjes zo ernstig moet bevuilen.

'Hey' zei Ringo.

'Ik heb nog een verse academieroddel, wil je 'm horen?'

'Altijd' zei ik gretig.

We waren inmiddels bij mijn huis aangekomen, en stonden voor de voordeur.

Ik stak de sleutel in het slot.

'Een leraar van de academie is naar bed gegaan met een leerling. Harmony heet ze.

En zijn vrouw kwam binnen toen ze 'het' deden.'

'Dat meen je niet!' zei ik, en draaide de sleutel om terwijl ik een beetje tegen de deur aan duwde.

'Jawel, ik zweer het' zei Ringo en deed de deur achter zich dicht.

'Zo harmonieus was ze dus niet' zei ik, en liep de huiskamer binnen.

Ringo keek een beetje ongemakkelijk om zich heen.

'Wat vond je van Zomergasten zondag?' vroeg hij.

'Met Jolande Withuis bedoel je?' zei ik. Ringo knikte.

'Wel leuk. Alleen ze schold een beetje veel.'

'Wat bedoel je? Ik heb daar helemaal niets van gemerkt...'

'De hele tijd kanker dit en kanker dat'

'Oh, dat'

'Ja, dat ja. Ik citeer: De kankerzorg is buitengewoon liefdevol'

'Dat is kapot leip, ja'.

'Leip?! Dat is noch zwak uitgedrukt. Zeg maar gerust asociaal. En dat op de nationale televisie! Ze moest zich schamen!'

'Hm...ja, ach ja, dat soort dingen gebeuren' zei Ringo en haalde zijn schouders op.

'Wat doe je nou ineens kankeronverschillig man?'

'Kan het je dan helemaal niets schelen dat er zoveel mensen lijden aan die kankerziekte?!'

'Ja, dat wel, maar.....'

'Zeg dat ik gelijk heb!' riep ik, al stampend met mijn voeten op het kliklaminaat.

© Jiska de Vries 2012