Hitler III

'Zullen we even lekker samen gaan ontpolderen?' vroeg hij die tegenover mij zat.

'Hé ja, lekker' zei ik.

'Bij jou of bij mij?' vroeg hij.

'Bij mij' antwoordde ik zonder blikken of blozen.

We stonden op en liepen richting mijn huis.

Op de straatstenen waren wat letters gekalkt met stoepkrijt, in van die misselijkmakende vrolijke kleurtjes.

'Kijk naar jezelf, dikzak!' stond er.

Het is waar, dacht ik, en staarde naar de stoeptegels. De maatschappij is inderdaad verhard. Het begint bij de volwassenen, en het eindigt bij de jeugd.
En de jeugd heeft de toekomst, dus dat belooft wat.

We kwamen langs wat onbenullige winkeltjes, en ook langs een paar benullige.

Ik versnelde mijn pas en liep richting onverharde weg. Nou ja, onverharde weg, het was om precies te zijn een grindpaadje. We begonnen zo zoetjes aan het stadshart te verlaten.

Stadshart, dacht ik schamper. Alsof deze stad überhaupt een hart heeft. En hoezo zou dit gedeelte wel een hart hebben, en de rest van de stad niet.
Hypocriet. 

Net alsof alles hierbuiten een meedogenloos gedeelte van de stad is, ofzo.
Dat is het wel hoor, daar niet van. Maar daar vormt het centrale gedeelte van de stad geen uitzondering op.

'Hoe heet je eigenlijk?' vroeg ik de man die naast me liep.

Dat was ik tijdens het eten nog vergeten te vragen. En daarvoor ook. Ik vergeet soms dingen, weet je. Ja, ook ik vergeet weleens dingen, weet je.

'Ringo' antwoordde hij.

'Ah!' zei ik, en gaf hem een veelbetekenende blik.
'Ik snap het al'.

'Wat snap je', vroeg de man, die bij navraag Ringo bleek te heten.

'Jij bent de vroegere imaginaire vriend van mijn broer!'.

'Dat klopt' zei hij. 'Hoe weet je dat?'.

'Gokje' antwoordde ik.

We hadden het stadshart nu definitief verlaten, en waren nog maar een kilometer of drie verwijdert van mijn huis.

'En', informeerde hij 'heb je al een nat poesje?'

'Bijna' zei ik.

We stonden stil voor het rode stoplicht.

'Weet je trouwens waar de afkorting 'Hit' voor staat bij de Hitkrant?' vroeg ik opeens.

Ik weet zelf ook niet hoe ik daar zomaar op kwam.

'Nee, jij?' vroeg hij.

'Ja' zei ik, en keek even om mij heen.

'Het is een afkorting van Hitler'.

Het stoplicht sprong op groen.

'Dat meen je niet!' riep Ringo uit.

© Jiska de Vries 2012