Hitler XI

Drukte op het knopje en wachtte tot de lift kwam.

Toen de lift er eenmaal was duwde ik de deur open, en drukte op het knopje '3'.

Bovenin las ik het merk van de fabrikant van de lift. SCHINDLER. 'Schindler's lift', dacht ik, 'dat heb ik weer'.

Ik liep naar Tel Aviv. Tel Aviv, God mag weten waarom het zo heet. Maar God vertelt mij nooit wat.

Tel Aviv is een soort loze ruimte tussen de fotografieafdeling en de studio's. Ooit, tien jaar geleden ongeveer, was er in een deel van die ruimte nog een kleurendoka en stonden er in de ruimte allemaal muurtjes met barretjes waar je je verse zelf afgedrukte fotootjes kon bekijken, negatieven kon rangschikken of gewoon domweg een boterham op eten.

Wel oppassen met de kruimels natuurlijk, want je weet, bij de afdeling fotografie zitten over het algemeen heel wat zeurmeisjes die gelijk begin te zeuren wanneer een kruimeltje ook maar in de buurt komt van hun óh zó fragiele en onschendbare lieftallige fotootje.

Ja, beste mensen, het is een heel apart volk, die fotografen, ik kan er boek over schrijven, maar dat doe ik niet, dat zou teveel eer zijn. Maar, zult u nu zeggen, u bent toch zelf ook een fotograaf? Ja, dat pleeg ik inderdaad te zijn ja. Ik ben alleen meer dan dat. Véél meer zelfs. Dat durf ik rustig te zeggen.

Maar wat gedrag betreft lijk ik er in de verste verte niet op, en verder wens ik er ook niet mee geassocieerd te worden danwel aangesproken als zijnde 'één van hen'. Dat u dat even weet.

Nog één ding, en dan hou ik erover op, want dit is niet goed voor mijn hart.

Die onderwerpen! Die onderwerpen van hun foto's zijn over het algemeen verschrikkelijk. Wat zeg ik? Afschuwelijk, weerzinwekkend zelfs!

Zielige mensen, zielige mensen, en nog eens zielige mensen. Zielige mensen van veraf, zielige mensen van dichtbij, zielige mensen terwijl ze zogenaamd tv kijken, etc. En natuurlijk: de zielige dieren, niet te vergeten.

Het verbaast mij eigenlijk dat ze mij nooit hebben gefotografeerd. Ik bedoel, als je een schoolvoorbeeld wilt van 'een zielige' dan ben ik het. Maar nee, ze zien mij niet, ze zien mij nooit, want ze kijken niet eens. Misschien ben ik daar wel het meest kwaad over.

Maar goed, ik dwaal af.

Hongerige Wolf zat al aan een tafel achter zijn laptoppiejoppie.

'He Jis' zei hij toen ik aan kwam lopen.

Ik heet Jiska, Godverdomme nog aan toe, dacht ik, maar ik besloot me bescheiden op te stellen. Ik was er net.

'Hoi' zei ik daarom terug, mijn handen in onschuld wassend.

Ik keek naar de muur en die was wit. Bijna alle muren op mijn school zijn wit. Muren in films zijn vaak mintgroen, heb ik gemerkt.

© Jiska de Vries 2012