Hitler XV

'We hebben een hele bus en jij kiest het dashboardkastje' zei de Sherrif.

Vond ze grappig.

Ik zei haar dat ik vanuit het dashboardkastje makkelijk met haar zou kunnen kletsen. Vandaar. En ze zou me af en toe kunnen voeren. Chips enzo.

De Sherrif merkte terloops op dat ze me dan verder ook Anne zou noemen.

Ik zei dat ze dan ook maar onderweg het album 'Frank' op moest zetten. Van Winey Winey.

Wel balen dat ze door Duitsland moesten.

's Avonds keek ik DWDD en hoorde hoe mensen daar liedjes zongen die ooit geschreven waren door Annie M.G. Schmidt. Ik hoorde het aan en huiverde.

'De ouwe Jacob wordt verkracht' sms'te ik Ringo.

De Ouwe Jacob is nota bene mijn lievelingsliedje van Het Oeuvre Annie's.

Potjandikkie.

Ringo reageerde pas drie minuten later. Toen was het moment al voorbij. Ik dacht er al niet meer aan. Ik zat met mijn hoofd bij Sylvie en Raf. Zouden ze hun relatiecrisis al overwonnen hebben?

Ik wist het nog zo net niet. Misschien zit Sylvie op dit moment wel te huilen, dacht ik. Of Raf. Dat is ook een huilebalkie hoor, die Raf. Tjongejongejonge, wat kan die man huilen.

Maar wel heel authentiek hoor. Daar niet van.

Ik keek even op mijn mobiel en zag wat Ringo had ge-sms't. Hij vroeg mij hoe het in de liefde ging.

Ik sms'te terug: 'Sadist'.

Daarna stapte ik op de fiets naar de tweedehandswinkel.

Was er nog nooit geweest, en kon het niet vinden. Kwam een jongetje tegen op straat van een jaar of twaalf, met een skateboard. Ik vroeg hem of hij de weg wist.

Met een Brabants accent vertelde hij dat zijn ouders waren gescheiden. Ik dacht: ja, interessant, maar dat vroeg ik niet. Daarna overviel mij een vleug van empathie. Arme jongen.

Toen zei hij dat hij hier dus maar een paar dagen per week was, en daarom de straten nog niet goed kende.

Ik loog dat het niet uitmaakte en dat ik wel iemand anders zou vragen.
Hij zong vervolgens: 'Zij loog tegen mij, alsof ik een kind was'.Nee, grapje.

Hij antwoordde dus dat hij de laatste tijd steeds vaker gaat skaten met zijn vader, en dat hij de straten daardoor steeds beter leerde kennen. Ik zei moederlijk: 'Goedzo!', en fietste weg.

Even verderop zag ik mijn volgende target al opdoemen: een oudere vrouw.

Die zal het wel weten. Ik vroeg haar of ik iets mocht vragen. Beetje een domme vraag eigenlijk, want ik vroeg al iets. Maar goed, zij leek het mij niet kwalijk te nemen. Dit is het gemoedelijke gedeelte des lands. Dat kon je wel merken. Aan dit soort kleine dingen merk je dat. In de Randstad zouden ze je allang vermoord hebben om zo'n vraag.

'Bent u hier bekend?'. Vroeg ik de mevrouw.

'Het is verschrikkelijk' antwoordde ze.

© Jiska de Vries 2013