'Ook dat nog' dacht ik. Oh nee, dat is
een ander programma. 'Zullen we de horlepiep dansen?' vroeg
hij mij, al handenwrijvend.
'De horlepiep, de horlepiep' zei ik
'Ben je helemaal krankjorum...'
'Met je bekende kankerporum!' maakte Nico
Dijkshoorn, die achter Matthijs stond, mijn zin af.
Matthijs draaide zich verbaasd om
terwijl hij ondertussen rood aan liep. Van schaamte natuurlijk, zo'n
oneerbaar voorstel doet hij niet vaak.
'Als jullie het niet erg vinden – en
ook als jullie het wel erg vinden – ga ik nu verder' zei ik tegen
de heren die inmiddels samen de horlepiep aan het dansen waren. Ze
gingen er zo in op dat ze mij niet eens hoorden. Ok, dan niet, dacht
ik.
Op naar de hoofddoekjes.
Bij de hoofddoekjes staarde een vrouw
mij van top tot teen aan en zei toen concluderend 'Leuk, zo'n
vrouwtje met een vaginaatje'. Ik vatte het op als een compliment.
Eenmaal bij de kassa vroeg ik aan de
kassajuffrouw: 'waarom heeft Hitler zoveel mensen vermoord?'
Achter de kassa zat Barbie, toevallig.
Ze was net ontslagen als hoofdrolspeler van haar eigen
realityshow ('ze werd te ongeloofwaardig' had de eindredacteur gezegd).
Barbie kauwde op knalroze bubbelgum
terwijl ze ondertussen mijn hoofddoekje scande.
Op het LCD schermpje van de kassa stond
te lezen: KOPVOD, 3.99.
'Hitler' zei ze 'Wie is dat?'.
'Laat maar' zei ik, en liep weg met de
woorden: 'Ik hoef geen bon'.
Ik stapte op de fiets, en fietste naar
Sint Joost, mijn school, al meer dan tien jaar. De school die
gevestigd is in een oud seminarie.
Eenmaal binnen liep ik door de gang,
voelde dat er vanaf rechts naar mij gekeken werd en verwittigde
mijzelf om even naar rechts te kijken, alwaar de man van de Helpdesk
terugkeek, evenals de conciërges. Ik murmelde een soort van gedag en
vroeg mij af hoeveel jongens hier misbruikt zouden zijn. Daarbij
baalde ik dat ik een beelddenker ben, schudde mijn hoofd en probeerde
ergens anders aan te denken.
Ik ging naar de wc die tegenwoordig de
geur van perzik walmt. Dat is pas sinds dit nieuwe schooljaar.
Op de wc kon ik mezelf zien zitten
plassen vanuit het spiegeltje dat tegen de binnenkant van de deur zat
geplakt. Dat is één van
de vele attracties die deze krankzinnige kermis ons te bieden heeft.
Er zijn er meer, maar daar gaat het nu
niet over.
Het gaat erover dat ik een afspraak
had, en te vroeg was.
Ik liep naar de lift.
© Jiska de Vries 2012
© Jiska de Vries 2012
Geen opmerkingen:
Een reactie posten