Hitler XVIII

Dat moet ik wel vaker, aan Hitler denken. Maar hij denkt nooit aan mij.

En dat terwijl just ik typisch zo'n persoon ben die men gauw vergeten zal, mits je er niet aan denkt. Daarom stoort het mij, als mensen niet aan mij denken. Want ik wil natuurlijk niet in de vergetelheid geraken. Nu nog niet.

Thuis zette ik de teevee aan en viel middenin RTL Boulevard; zoals een mens weleens vallen kan. Sylvie heeft een nieuwe vriend, een Franse. Nu moest ik natuurlijk proberen 'Sylvie Meijs' op zijn Frans uit te spreken.

Sil-wie. Me-jies! Zo ongeveer zou het klinken, dacht ik. Met bij 'Sil-wie' natuurlijk de nadruk op 'wie'.

Net alsof je zou zeggen: Sil wie?! Inderdaad.

Zo uitgesproken klonk die naam ineens best wel chique. En dan zal je zien, zal ze straks ook nog Frans gaan spreken. Let maar op. Binnen een mum van tijd spreekt madame Frans, en dan zijn de rapen gaar. Dat zal, naast de hernieuwde uitspraak van haar naam, Syl-wie dan gelijk een geheel nieuw elan geven.

Mark my words. Ik heb kijk op dat soort dingen. En hoe.

Ik zat op mijn lekkere stoel en hoorde het pingeltje van mijn mail. Ik liep naar de brievenbus, daar ik ook een pakje verwachtte. Ik wilde net foeterend op mezelf teruglopen richting woonkamer, toen de bel ineens toch echt bleek te gaan.

Het was Ringo.

'Je weet toch dat ik niet van bezoek hou' mompelde ik retorisch en hij liep achter mij aan naar binnen. 'Ja, weet ik' zei hij 'maar ik hou wel van jou!' met zo'n slijmerige glimlach erbij. Bloedirritant.

'Ik kan je bloed wel drinken' zei ik met een glimlach.

'Of ik iets wil drinken?'.

'Ja, inderdaad, wat wil je drinken?'

'Doe maar gewoon water'.

'Heb je het gehoord van die CIA-shizzle?' vroeg Ringo.

'Ja' zei ik. Ik wilde zeggen dat ik het sneu vond. Sneu voor de CIA agenten die, zo stel ik mij dan voor, uur na uur zitten te puzzelen op het Nederlands in mijn mailtjes.

Met woordenboeken en alles erbij. Hebben ze het eindelijk allemaal vertaald, blijkt het allemaal van die triviale shit te zijn die ik mail. Maar daar hoor je dus niets over in de media. Iedereen maar klagen en doen over privacy en weetikveel wat ze allemaal verzinnen. Er is niemand die eens denkt aan de gevoelens van die CIA agenten. Gelukkig ben ik er nog.

'Ben jij ook zo blij dat ik besta?' vroeg ik aan Ringo, die ondertussen eng dichtbij was komen zitten.



© Jiska de Vries 2013