In totaal deed ik dus drie keer. Dit is
onze geheime afspraak.
Na de derde keer belde ik nog een keer
en Ringo nam op.
'De duivel zit me op de hielen' zei ik,
zonder gedag te zeggen. Zo ben ik, gelijk ter zake.
'Tjee' zei Ringo.
'Kniesoor wil me niet' zei ik daarna,
en begon te huilen.
'Hij doet maar alsof' antwoordde Ringo
troostend.
'Weet ik' snikte ik. 'Maar toch'.
'Ik begrijp het' zei Ringo. Een korte
stilte volgde.
'Weet je wat me grappig lijkt' zei ik,
plotseling monter.
'Nou' zei Ringo, licht ironisch.
'Als Hitler een briefje zou schrijven
aan zijn liefje, met daaronder:
' -x-
Hitler'.
'Ja, dat zou retecool zijn' antwoordde
Ringo, dit keer zonder ironie.
'Ich bin ein Kunstler' zei ik, en hing
op.
De volgende dag pakte ik 's middags
mijn fiets om naar de HEMA te gaan. Alvast een hoofddoekje kopen voor
het geval dat ik geschaakt zou worden door een Mohammedaan. Ik moest
toch iets nu Kniesoor zich zo ontkennend opstelde.
Toen ik door de stad liep zag ik in de
verte De Modepolitie opdoemen. Twee zwartharigen, een dame en een
heer, in een zwart leren jasje en dito stropdas, met een witte bloes
eronder. RTL 4 camera in het kielzog.
'Oh nee he', dacht ik, 'ik peer 'm'.
Maar ze hadden me al gezien. Ik versnelde mijn pas. Zij ook. Ik begon
te rennen en keek achterom. Zij renden ook.
'Wil je niet even een gezellig
make-upje!' riep de dame, onderwijl puffend en hijgend. De heer rende
naast haar en samen waren ze al aan het overleggen hoe mijn make
over eruit zou komen te zien.
De heer rende overigens niet echt, het
was meer een huppelpasje, een huppelsprong eigenlijk. Zoiets als
iemand die snel vooruit probeert te komen, maar zonder zich te
verwittigen te moeten rennen. Want rennen is zo ongezellig. En
bovendien zรณ last season.
De heer was naast me komen
huppelsprongen en zei: 'Mag ik wat vragen?'
'Dat doe je al', zei ik, nog altijd
rennend.
'Gebruik je weleens eyeliner?'
'Nee, maar ik heb wel een eileider' zei
ik, rende naar het openbaar toilet, trok snel de deur achter me dicht
en deed 'm op slot.
Eenmaal binnen wachtte ik net zolang
tot ik het hysterische gilletje van de heer, en het besmuikte
gegiechel van de dame in kwestie niet meer kon horen.
Deed de deur open en zag dat de kust
veilig was.
Op naar de HEMA.
© Jiska de Vries 2012
Op naar de HEMA.
© Jiska de Vries 2012
Geen opmerkingen:
Een reactie posten