Hitler V

Kliklaminaat. Huichelachtig spul.

Zal ook wel weer door de Nazi's zijn bedacht.

'Je hebt gelijk' zegt Ringo.

'Weet ik' antwoord ik.

Ik loop naar de keuken, waar de spiegel hangt. Kijk in de spiegel en zie de hoeveelheid pukkels op mijn gezicht. Geen gezicht.

'Je kan jezelf zo langzamerhand wel de pokdalige gaan noemen' denk ik bij mezelf.

De pokdalige, naar een niet nader te noemen personage uit 'De Jongeling' van Dostojevski.

'Hey' zegt Ringo.

'Hoe zou je het vinden als ik jouw schaamhaar in de vorm van een Hitlersnorretje zou scheren?'

'Niet zo' zeg ik.

'Hoezo niet? Is toch leuk. Vind ik leuk.'.

'Nee, ik heb volgende week een date'.

'Met wie?'.

'Kniesoor, ken je niet.'

'Wat een domme naam'.

'Je bent gewoon jaloers...'.

'En bovendien' ga ik verder. 'Ben ik het net aan het laten groeien'.

'Why?'

'Vind ik charming. En ik kom op voor de schaamluis. Want die wordt met uitsterven bedreigd'.

'Wat ben je toch een nobel mens' zegt Ringo sarcastisch.

Sarcasme is zijn tweede naam, namelijk.

'Waar het de schaamluis betreft kan een mens niet nobel genoeg zijn' zeg ik.

'En Peter Timofeeff heeft weefselfouten die hij probeert te maskeren door over het weer te praten'.

Ringo gaat naast mij zitten en aait mij over mijn hoofd.

Een golf van zachtheid welt in mij op.

Ik probeer het manhaftig terug te dringen.

Moet het hem natuurlijk niet te makkelijk maken.

'Wil je wat drinken?' vraag ik.

'Verdomme!' roept Ringo.

'Wat doe je nou?! Ik zat net zo lekker in mijn momentum!'

'Vooral-nu-juist-nu-vooruit?' vraag ik.

'Juistum!' Zegt Ringo.
'Doe maar thee'.

'Wat voor thee wil je?'
Ik loop naar de keuken.

'Liberté, égalité of....'

'Fratternité!' roept Ringo mij na. 'Alsjeblieft'.

Ik zet alvast wat kopjes neer op de salontafel.

Of nou ja, salontafel, het is meer een Ikea-gedrocht.

'Pff, warm' zeg ik en plof neer op de bank.

'Oh jee' zegt Ringo. Hij kijkt me bezorgt aan.

'Heb je de Peter Timofever?'

© Jiska de Vries 2012