Hitler XVII

Ik had een afspraak met Hongerige Wolf.

Gelijk na binnenkomst vertelde ik hem over mijn plan om te gaan crowdfunden. Hij was niet gelijk enthousiast. Ik ging in de contramine.

'Maar Mari is het ook gelukt!' zei ik.

'Ja, maar Mari heeft gevoel voor dramatiek' antwoordde de Wolf.

Daar had hij een punt. Maar wacht eens even.

'Ik heb ook gevoel voor drama' zei ik korzelig.

'Ja, jij ook ja' zei de Wolf.

De Wolf moest hard lachen. Zo hard, dat het ongemakkelijk werd. Voor mij althans. Hij ging er helemaal in op. Ik heb nog nooit eerder iemand zo ongegeneerd zien lachen. Het was net alsof hij even helemaal in zijn in eigen lachwereldje zat.

Ik wilde hem niet storen in zijn privé-momentje, hoewel ik mij wel afvroeg wat er nou zo enorm grappig was aan hetgeen ik gezegd had.

Daarna hadden we het over serieuze dingen.

Een week later.

De zon schreeuwt achter het raam: kom naar buiten, kom naar buiten, het is mooi weer!

Dat is april.

En als je dan buiten bent, dan voel je de schrale wind langs je wangen scheren en lacht de zon je recht in je gezicht uit.
Baldadig zonnetje. Dat is òòk april.

Ik stapte op de fiets richting de fotozaak. De rillingen liepen over mijn rug, naar mijn benen, voeten, en weer omhoog.

Bij de fotozaak. Mijn negatieven waren gescand. Ik rekende af.

De fotoman zei: 'Als het niet goed is: niet huilen, gewoon terugkomen.'

Ik: 'Of huilen én terugkomen.'

Dat vond hij ook goed.

'Het middenrif is de nieuwe erogene zone van dit seizoen', las ik die week in de Vogue.

Ik probeerde er iets van te voelen. Maar er gebeurde niets.

'Ja, ik moet het er altijd bij zeggen, want als ik het er niet bij zeg is er vaak iets mis mee'. Ik knikte begrijpend.

'Ben een beetje bijgelovig' riep hij er nog achteraan. Ik pakte mijn biezen.

'Ik ook' zei ik. En liep richting de deur.

'Ik vind het wel fijn' riep hij me na.

'Ja, bedankt, dag!'.

Buiten zag ik een moeder en een kind staan bij een plas regenwater.

De moeder zei: 'Kijk, een krokodil!'

Ik zag het kindje kijken van: sure. Maar het kindje besloot het spelletje mee te spelen en riep: 'Hey ja!'

En ik moet zeggen, ik snap het wel. De arme drommel wilde de moeder natuurlijk geen ongemakkelijk gevoel geven. Dat is de loyaliteit van kinderen. Het houdt niet op, niet vanzelf.

Maar ik vond het belachelijk.

Dat zo'n moeder dan denkt dat een kind dat leuk vindt, zulke 'grapjes'. Waar geen hond om kan lachen. En dan zo'n kind die dat dan maar mee moet spelen, uit pure ellende.

Ik kreeg bijna zin om de moeder te achtervolgen, om er zo achter te komen waar ze woonde. Dan kon ik haar lekker aangeven bij het Meldpunt Kindermishandeling.

Maar ik had honger, dus besloot ik naar mijn eigen huis te gaan, om te koken.

Zo ben ik dan ook wel weer, ja.

Daarna moest ik ineens aan Hitler denken.

© Jiska de Vries 2013