Hitler II

'Hummie is gewoon zo'n vrouw die...jeweetwel, als je haar een vinger geeft, neemt ze gelijk je hele hand'.

'Bedoel je nou dat ze je hand heeft genomen?' vroeg ik.

Hij keek me niet-begrijpend aan.

'Zullen we nog even ergens een hapje gaan eten?' zei hij, om de ongemakkelijke stilte die volgde te doorbreken.

'Is goed' zei ik.

We rekenden af en liepen naar een Italiaans restaurant ergens op de hoek.

'Eet smakelijk' zei hij even later.

'Dat bepaal ik zelf wel' antwoordde ik.

Ik hou wel van een grimmige sfeer.

We aten onze quattro stagioni, onderwijl nippend van onze azijn. Ik bedoel natuurlijk witte wijn. Witte wijn ja, het is een verschrikkelijk feit, maar het was echt zo. Je kunt het simpelweg niet maken om rode wijn te bestellen bij een quattro stagioni.

Dus nam ik het laffe vrouwendrankje tot me met een soort van wrang genoegen. Wij mensen hebben nou eenmaal wat masochisme nodig op zijn tijd.

Dit was mijn masochistische momentje.

Allemaal in het kader van de sociale gewenstheid, natuurlijk. Zoals dat wel vaker gaat met masochisme. Ter meerdere eer en glorie van de sociale gewenstheid zijn wij mensen in staat onszelf te verloochenen, vernederen, vernietigen, en wat al niet meer zij.

Maar ik dwaal af.

'Zal ik u vergelijken met een zonnige dag?' vroeg de man tegenover mij plotseling.

'Nee, liever niet' antwoordde ik met volle mond.

Er droop wat tomatensaus langs mijn lippen naar beneden, hetgeen ik vakkundig en met gepaste snelheid wist te stoppen met mijn tong, en een beetje mondvocht.
Ik slikte.

'Mondvocht!' riep ik plotseling euforisch.

De man tegenover mij keek mij vragend aan.

'Wat is dat toch eigenlijk een goede uitvinding! Ik bedoel, stel je eens voor dat we geen mondvocht hadden..'.

'Tergend!' riep de man.

'Laten we hierop toosten!' riep ik, uitzinnig van vreugde.

Het bedienend persoon keek niet op of om. Italianen he. Die zijn wel wat gewend (denk: Berlusconi, denk: toren van Pisa, denk: Maradona).

Met klinkende glazen klonken wij onze wijnglazen tegen elkaar. Een gedeelte van de inhoud klotste over de rand.

Zo, dat scheelt weer, dacht ik.

Mijn masochistische momentje was blijkbaar vervlogen.

Hou zou Hitler hier eigenlijk tegenover hebben gestaan, vroeg ik mij af.

Peinzend staarde ik in de verte.

© Jiska de Vries 2012