Die avond ging ik met Iedereen naar de nieuwste film met Kries Vouten. Het kaartje was duurder dan normaal en dat vond ik wat dubieus.
Het was die avond Leedies Nijd. Dat is
natuurlijk heel fout, vandaar dat ze ook een foute zanger hadden
uitgenodigd. Ik zeg: volks, en u weet genoeg.
Als troost kregen we
voor de ingang van zaal 2 een lange rij cadeau, en een goodiebag. In
dat tasje bleken dan weer dingen te zitten die je zelf betaalt had middels dat
te dure toegangskaartje.
Maar ik mocht niet klagen, want in het
tasje zat een ongezond flesje Coca Cola, een flesje met water dat prikt
in je keel, en twee tijdschriften van drie maanden geleden.
Op de stoel van rij 2 vonden wij een
zakje popcorn die door Iedereen weldadig over de grond verspreid
werd. Toen wij achter ons keken zagen wij vrouwen, vrouwen, en nog
eens vrouwen.
Iedereen vond dat de andere vrouwen op
stomme momenten lachten en ik was het daar roerend mee eens.
Wij weten tenminste wél
wat humor is.
Later die avond zat ik op de fiets naar huis
en stond voor het stoplicht. Naast mij een meisje die het koud leek
te hebben en geen handschoenen aan had. Ik had bijna de neiging haar
die van mij te geven omdat ik het zo zielig vond. Maar omdat ik
ongeveer een jaar geleden heb besloten om wat minder Jezusachtig te
worden, want met Jezus Gristus liep het niet goed af - dat weet jij,
dat weet ik, dat weten we allemaal - deed ik het toch maar niet, en
besloot zo egoïstisch te zijn de handschoenen voor mezelf te houden.
Toen ik thuis was ging ik nog even
tsjetten met De Sherrif. Ik vertelde haar dat ik haar zou gaan missen
want zij gaat binnenkort op reis voor heel lang. Te lang, als je het
mij vraagt.
U vraagt zich wellicht af: wie bepaalt
dat, dat het te lang is, u toch zeker niet? Welnee, ik vind ook
helemaal niet dat mijn oordeel al te zwaar opgenomen moet worden.
Maar u vroeg het mij zelf, en als het antwoord u niet bevalt, dan had u
het maar niet moeten vragen.
Zo werken de dingen in het leven nou
eenmaal, en eerlijk gezegd schetst het mijn verbazing dat ik u dat
nog moet uitleggen. Wat zeg ik, verbazing? Nee, dat is niet eens het
belangrijkste. Het wekt vooral mijn ergernis, moet ik zeggen. Maar ik
zal mij inhouden.
Goed, waar was ik gebleven, oh ja, bij
De Sherrif.
Welnu, ik vertelde haar dus dat ik haar
zou gaan missen, gewoon, out of the blue, want zo ben ik. Zij zei dat
ze mij zou schrijven. Ik antwoordde haar dat ik mij zou gaan
verstoppen in het dashboardkastje. Het dashboardkastje van haar
kamperbusje, beste lezer, ik zeg het maar even, want ik hoorde u al
denken 'Welk dashboardkastje dan?'. Afijn, nu weet u het.
De Sherrif moest lachen.
© Jiska de Vries 2012
Geen opmerkingen:
Een reactie posten