Hitler XVI

Ik dacht: nou, zo erg is het toch ook weer niet? Wat weet ik niet, maar het leek me toch dat het allemaal zo erg niet kon zijn.

Maar dat was het ook niet, ze kende alleen geen enkele straat. Terwijl ze er al meer dan tien jaar woonde. 'Overdrijven is ook een vak, mevrouwtje', zei ik haar toen ik achter haar overdrijving kwam. En ik fietste stuurs weg.

Uiteindelijk wel gevonden die winkel.

Drie dagen later.

Het is ochtend.

Ik heb last van de somberitus.
Niet te verwarren met de sombrerotyfus, want dat is iets heel anders. Daar kunnen ze je in Spanje van alles over vertellen. Maar dat doen ze niet, als je ze het niet vraagt tenminste. Je moet altijd zelf het initiatief nemen bij die gasten. Want die Spaansozen zijn zo lui dat ze je never nooit niet zullen zeggen wat ze op hun hartje hebben.

Hoe dan ook, ik stapte op de fiets, die morgen met allerhande zorgen. Het was koud, knetterkoud. En de sneeuw deed de wereld beseffen dat het iets te verbergen had.

Ik voelde me als een krokusje dat zijn tere hoofdje nnieuwsgierig boven de aarde uitgestoken had. Om daarna verpletterd te worden door een Maartse Koude waar de honden geen brood van lusten.

Soms zeggen mensen: ik heb er de pee in. Maar wat dat 'er' precies is, dat weet niemand.

Dat vind ik geheimzinnig.

Soms zeggen mensen ook: ik ben het zat! Maar wat dat 'het' precies is, dat vertellen ze je dan niet.

Dat vind ik irritant.

Mensen vertellen mij überhaupt nooit iets. Ze weten allemaal iets dat ik niet weet. Maar niemand die eraan denkt mij er deelgenoot van te maken. Ondertussen doe ik alsof ik het allang weet. Een beproefde techniek om achter een geheim te komen. Ik hoop dat het ooit nog eens gaat werken. Dat zou me heel wat acteerwerk schelen... Kan ik dat weer gebruiken voor andere dingen.
Zo berekenend ben ik dan ook wel weer.
Misschien ga ik dan wel solliciteren voor Goede Tijden Slechte Tijden. Weet jij veel, misschien nemen ze mij wel aan. Linda, Roos en Jessica hebben ze ook ooit aangenomen. 'Maar dat waren andere tijden', hoor ik U zeggen.

Wel, daar heeft U groot gelijk in. Maar we weten allemaal dat oude tijden vaak genoeg herleven en van Linda, Roos en Jessica kan geen mens genoeg krijgen in zijn leven. En ik ga er voor het gemak (ik heb Spaans bloed) maar vanuit dat dat ook voor mij geldt. Ik leef immers niet voor niets in het narcistische tijdperk. Het tijdperk wil narcisme, dan zal het tijdperk het krijgen ook.
Hoezee!

Eenmaal aangekomen bij de plek des onheils plaatste ik er mijn fiets. Met een licht onzekere tred trad ik het gebouw waar ik een afspraak had, tegemoet.

Dit om eventuele zekerheden uit te sluiten, indien mogelijk.

© Jiska de Vries 2013